Toekomsttwijfels

Visueel voorgesteld is mijn toekomst een zwart gat. Een héél groot zwart oppervlak met een wit vraagteken erin. Mocht het nu gaan over een zwart gat met glinstertjes, dan zou dat de zaak natuurlijk helemaal veranderen. Maar nee, het is gewoon effen zwart en niets meer. En hoe groot de nood ook is om hier en daar wat zwart weg te nemen en duidelijke beelden toe te voegen, een uitgetekende toekomst durf ik mezelf nog niet te geven. Het leven zit immers vol impulsieve of foute beslissingen, onverwachte wendingen, tegenslagen, toevalstreffers,.. En met dat alles in mijn achterhoofd weet ik liever niets van wat me te wachten staat. Het overkwam me immers vaak genoeg dat ik een droom voor ogen had. Ik wist waar ik heen wou, wat te doen en wat voor invloed dat zou hebben op mijn leven. Maar als realiteit steeds de naald is die je droomballon kapot prikt, worden toekomstbeelden snel afgeschaft. En toch zou het mooi zijn te weten waar ik aan begin. Mijn beste middelbare vriendin heeft een toekomst. Tot in de details heeft ze haar leven van nu tot dan uitgestippeld, van trouwdag tot kinderen. En hoewel het nog vaak om een ruwe schets gaat, de inkleuring van die schets wordt met de grootse precisie en ruim op voorhand gedaan. Gaande van de kleur voor haar servetten tot de manier waarop de tafellakens gestreken moeten worden, aan alles heeft ze gedacht. Ondertussen is de trouwceremonie gepland, de jurk bijna gekocht en de datum gevallen: lente volgend jaar. Nog een volledig jaar dus om uit te maken naar welke richting de grassprietjes moeten wijzen. En hoewel ik het bewonderenswaardig vindt dat zij precies weet waar ze heen wilt, hoeveel kinderen ze zal opvoeden en ongeveer ook wanneer, toch jaagt dit alles me maar angst aan. Mijn gebrek aan toekomst mag dan wel abnormaal zijn voor sommigen, haar teveel hieraan is eerder zorgwekkend. Want wat als haar aanstaande man dan toch niet de man van haar dromen blijkt te zijn? Of als de kinderwens niet zo vlot in vervulling gaat als gepland? Nee, geef mij dan maar liever onzekerheid. Het grote niets. Soms is het immers leuker om niets te weten. En daar weet ik alles van.. Pas na vier jaar kleuterschool, zes jaar lagere school, zes jaar middelbaar en bijna drie jaar hogeschool durf ik te stellen dat ik niets weet. Ik sta dan wel in het leven met ‘een rugzak vol wijsheden’ (zoals mijn leerkrachten het altijd zeiden), geen van die wijsheden is wijs genoeg om nu al te weten wie of wat ik ga worden. De tijd is immers een eindeloze beweging naar het einde toe en moet zo goed mogelijk besteedt worden, maar hoe groter de cijfers worden hoe minder ik weet. Toen ik klein was wist ik het nochtans allemaal. Dromen waren er immers genoeg, geld was nooit een problemen (aangezien ik er niet over beschikte voor mijn twaalfde) en of ik later kinderen wou of niet speelde alles behalve een rol toen ik er zelf nog één was. Maar dan komt er een einde aan de zorgeloosheid. Stilaan nemen studieboeken je tijd in de speeltuin weg, worden serieuze conversaties met je ouders even dagelijks als blootsvoets door de tuin huppelen en voor je het weet zit je vast aan een etiket: volwassene. De wereld ligt dan wel aan je voeten, maar als elke stap een vraag oproept, sta ik toch liever stil. Helaas heb ik die luxe niet. Dus liet ik een kinderdroom mijn studierichting bepalen en hoopte na drie jaren hogeschool wel te weten wat te doen. De studententijd is immers de mooiste tijd van je leven en tussen de drugs en alcohol door zal er wel eens een helder moment komen waarop je wat je toen staat. Maar nu ik stilaan een stageplek moet zoeken en de economische crisis steeds meer jobonzekerheden biedt, komen de vragen weer terug. Nu is het immers de aangewezen tijd om uit te maken welke schrijfstijl ik mezelf wil aanmeten of ik eerst kinderen wil en dan carrière en welk tijdschrift nu het meeste bij mijn kunnen ligt. Maar is het wel goed om nu al te weten waar ik later naartoe wil? Om alles mooi op voorhand uit te stippelen, maar dan in het gezicht gespuwd te worden door ‘het lot’? Misschien is die onzekerheid net wel het mooie aan journalistiek. Het is immers door de flexibele uren en vrijheid dat ik koos voor deze richting, dan maar stoppen met denken en zien wat er komt?