Nu school weer wat drukker wordt en de titels zonder invulling steeds minder aanwezig zijn in mijn “voor op blog” map, leek het mij het leukste op vrijdag (of héél drukke dagen) eens een lievelingsgedicht van mij op deze site te smijten. Oke ja, beetje emo, dat wel, maar aangezien negen jaar dictie zo zijn sporen heeft nagelaten, zit ik niet enkel met een hele hoop zelfgeschreven gedichten, maar zijn er nog andere pareltjes die vele niet kennen…Vanaf nu zal ik elke vrijdag een gedicht online plaatsen dat zo goed mogelijk bij het onderwerp van dinsdag past 
En dit zijn de eerste:
Zeg nooit dat je het niet hebt geweten,
nooit dat je van mijn liefde geen teken vondt:
mijn leven lang heb ik ermee volgekregen
u neer te schrijven of uit te leggen,
de onrust, die me naar de adem stond.
In kroegen en parken, op godvergeten plaatsen:
nooit heb ik gezwegen, maar integendeel altijd
bezig – hunkerend, of met een bezwaard geweten.
Zeg dus noit dat ik hieraan verstek liet gaan-
wanneer ik weg ben, dood, of door mijn kinderen vergeten
zal het overal te lezen staan.
C.8 door Eriek Verpale
Ik was jou
aan het schrijven
en jij was mij
aan het lezen.
Maar lang duurde het niet.
Want ik was onleesbaar
en jij onbeschrijfelijk.
Geert de cockere
Soms
schrijf ik alles
kort en klein.
Niet omdat ik boos ben.
Veeleer uit zuinigheid:
ik hou van weinig woorden.
Er zijn evenwel
weinig woorden
waar ik niet van hou.
Geert de cockere
Recente reacties