“Hey, lang geleden! We zouden nog eens moeten afspreken!” , een zin die ik tegenwoordig maar al te vaak hoor. Het is overduidelijk weer de tijd van het jaar om oude vriendschappen nieuw leven in te blazen. Onaangename stiltes ten spijt, wordt een zoveelste reünie op poten gezet en for old times sake blijft de ex-klasgenoot die avond net iets langer voor de spiegel staan. Het is immers meer dan belangrijk om er geslaagd, gelukkig en vooral buitengewoon goed uit te zien na een lang afscheid. Maar van waar die plotse nood elkaar weer terug te zien? Het verleden wilt immers maar al te graag rusten en sommige oude wonden kunnen maar beter niet opengereten worden. Toch zijn het niet enkel de mensen met een leeg sociaal leven of een plots teveel aan tijd, maar zelfs de populairste van de klas die een absoluut weerzien eisen. Elk van hen met een eigen reden, maar hoe gezond is het om het verleden nieuw leven in te blazen?
Levend op een tijdlijn van verleden naar toekomst, zet ieder van ons elke dag weer een stap verder richting kist. Doodgaan is immers een onoverkomelijke fase waar we allemaal doorheen moeten en tijdens die ene minuut waarin ons leven ons voor de ogen flitst, worden herinneringen opgehaald die vaak al lang vergeten leken. Het leven is immers een aaneenschakeling van herinneringen en gebeurtenissen en de mens kijkt maar al te graag sentimenteel terug naar de stappen die hij al gezet heeft. En hoewel het verleden ons gevormd heeft tot wie we zijn vandaag, voel ik niet de nood dit ook actief te laten meespelen in mijn leven nu. Het is immers onmogelijk een identieke voetstap te plaatsen bovenop een vorige, maar bovenal vind ik het zinloos te lang in het verleden te blijven hangen. Terugdenkend aan een tijd waarin alles ‘zoveel beter’ was, vervalt de mens steeds meer in het verlangen naar toen en omringt door slechts herinneringen vergeet hij dat het leven verder gaat. Maar waren de dingen vroeger echt wel ‘zoveel beter’ of is dit slechts een illusie die ons de nacht doorhelpt?
Vandaag nog kwam ik een spook uit mijn verleden tegen. Als een iets te fantasierijk, energiek en creatief kind, viel ik al snel uit de boot in de lagere school. Het duurde dan ook niet lang eer mijn klasgenoten van toen een dom excuus verzonnen om me te mogen pesten. Jaar na jaar onderging ik het leed en verbeet ik alle mogelijk tegenstand. Pesters hebben immers een veel groter probleem dan degene die gepest wordt. Toch liet dit alles me niet koud en toen het middelbaar eraan kwam, ontdekte ik dat afscherming de beste bescherming is. Mijn mening hield ik jarenlang wijselijk voor mij, mijn privéleven speelde zich maar zelden af op schoolbanken en opvallen liet ik over aan de lievelingetjes. Dat ik me hiermee niet profileerde als ‘populairste van de klas’, laat me vandaag nog kouder dan toen. Het was dan ook meer dan een bevrijding af te studeren en eindelijk ten alle tijden mezelf te kunnen zijn. Niet langer verbonden aan een plek waar ieder moest zijn zoals het hoorde, met een spannend liefdesleven om over te roddelen en de nodige allures, werd het tijd om uit te vinden wie ik was. Hoe arrogant ik nu ook mag klinken in de oren van ieder die mijn klas ooit deelde, nooit nog zou ik teruggaan naar de tijd van het middelbaar. Het was dan ook met de nodige twijfel dat ik vorig jaar een stap terugzette in de tijd.
Reünie na reünie werd op poten gezet, massa’s inkt werden verspild en nog vertikte ik het om het ‘één grote familie’-gevoel van mijn lagere klasgenoten te voeden. Toen echter ook mijn middelbare klasgenoten het voelde kriebelen en een goede vriendin van toen reeds had ingestemd te gaan, kon ik niet anders dan meedoen. Twee jaar nieuwsgierigheid werd gevoed, roddels werden verfrist en na een avond ‘bijpraten’ vertrok ik met een gerust gemoed naar huis. Nu iedereen wist hoe goed de ander het wel niet stelde, mochten de maskers weer in de kast en waren we er weer een paar jaar vanaf. Althans dat hoopte ik…Nog geen jaar sinds de laatste bijeenkomst, stak er alweer een nieuwe uitnodiging in mijn mailbox. Minder dan een week tijd kregen we om alles te laten vallen for old times sake. Jammer genoeg voor mijn klasgenoten van toen, zag ik dat allesbehalve zitten en ging ik dus gewoon voort met mijn week zoals ik ze zelf al gepland had. Maar met sentiment valt niet te sollen.
Persoon na persoon zei af en toen ik blijk gaf van een huidige sociaal leven, kreeg ik hierover de nodige commentaar. En hoewel ik perfect snap dat het niet al te leuk is als enige aanwezig te zijn op een grootse reünie, die je zelf hebt georganiseerd, maak ik mezelf graag wijs baas te zijn over mijn eigen leven. Met deze uitspraak zal ik wel tegen de nodige schenen schoppen, maar toch mocht dit voorval niet in mijn column ontbreken. Een beter voorbeeld om aan te tonen dat het verleden moet rusten, vond ik niet. Want als het verleden dan werkelijk ‘zoveel beter was’, zie ik geen enkele reden om deze illusie te confronteren met de werkelijkheid. Het is immers niet meer dan logisch dat sommige mensen verdergaan en groeien, terwijl anderen nooit zullen veranderen. Laat het verleden een goede herinnering zijn en sta niet stil, want wie te lang op één plek wilt blijven kan enkel vastroesten of vergaan.
Recente reacties