Valentijn is nog maar eens op komst. Meer dan deze simpele zin heb ik niet nodig om de toon voor deze column te zetten. Diegenen die nu nog in paniek rechtveren en op zoek gaan naar het ideale geschenk voor hun geliefden, zijn enkelingen die duidelijk al een tijdje geen leven meer hebben geleid. Want terwijl winkeletalages steeds roder kleuren, de kranten en magazines overspoeld worden door hartjes en iedereen wel iets organiseert om ‘deze speciale dag’ te vieren, kent de liefde voor geldverspilling hoogdagen. Het is immers op 14 februari dat we de kans krijgen om onze geliefde te tonen hoeveel we van hem/haar houden en is er gelegenheid zat voor een ‘romantische’ bekentenis aan je geheime vlam. Maar is er enkel op 14 februari plaats voor liefde in dit land?
De vrijgezellen onder ons houden koppig vol Valentijn niet te zullen vieren als protest tegen commerciële uitbuiting. Vanwaar komt immers de nood om net dan met de meest clichématige cadeautjes af te komen of zelfs in het huwelijksbootje te stappen? Volledig tegen de kuddementaliteit, deel ik de mening van ieder ander met gezond verstand. Valentijn is slechts een omhulsel voor emotionele uitbuiting door de commerciële wereld. Toch moet ik met de nodige schaamte toegeven, dat ik er wel aan deel ga nemen dit jaar. Stijn en ik zijn immers slechts 3 dagen later al 6 maanden samen en het uitwisselen van cadeautjes uitstellen om toch maar niet toe te geven aan de gekte, gaat me net iets te ver. Zijn cadeau ligt immers al enkele weken te wachten op ‘die speciale dag’ en ons weekendje zee is reeds gepland. Maar niet volledig gebrainwashed door de geldverspillende maatschappij, blijf ik mij vragen stellen bij deze commerciële verliefdheid. Het is immers meer dan oppervlakkig slechts één dag per jaar te besteden aan liefde en het uiten daarvan. Echte liefde is immers een werkwoord en geen bevlieging voor één enkele dag.
En toch ontstaan er steeds meer themadagen. Dagen gebonden aan slechts één onderwerp of emotie of zelfs een feestelijke aangelegenheid. Zo viert de gemiddelde Belg maar liefst 17 feestdagen op 365 dagen tijd. En hoewel niet elke dag daarvan vasthangt aan een groot sociaal evenement en het uitdelen van cadeautjes, verwondert het me niet dat steeds meer mensen deze dagen beginnen hekelen. Het is immers dan dat het sociaal verplicht is je met zoveel mogelijk geliefden te omringen, onnodig veel familiefoto’s te trekken, om ze daarna direct op Facebook te zetten, walgelijk veel geld uit te geven en je zo fake mogelijk te amuseren. Niet verwonderlijk dus dat de eenzame onder ons meer hinder dan vreugde ondervinden tijdens feestperiodes. En hoewel het merendeel aan feestdagen tijdens de kerstvakantie bedoelt waren om een winterdip te voorkomen, zijn zij tegenwoordig vaak de oorzaak van een groeiende zelfmoordrage tijdens koude dagen.
Maar niet enkel bij eenzamen wringt het schoentje. Ook mijn oudere familieleden hoor ik steeds vaker zuchten als er nog maar eens zo’n dag aankomt. Voor hen is het immers ondenkbaar om dan niets te geven aan de kinderen, kleinkinderen, nichtjes of neefjes en als je al 50 keer Kerstmis hebt gevierd met datzelfde menu en diezelfde cd vol kerstmuziek, verliest dit natuurlijk zijn charmes. Niet enkel routine, maar ook de opgedrongen commerciële kant van deze dagen eist zijn tol. Zeker ten tijden van economische crisis. Het verbaasd mij dan ook niets dat steeds meer mensen zich afkeren van niet officiële feestdagen.
In een ver verleden moet Valentijn een magische dag geweest zijn. De oprichter was immers meer dan romantisch om één dag uit te roepen tot de dag der liefde. Een dag waarop iedereen hand in hand rondloopt door het land en liefde van de daken schreeuwt. Maar nu al die liefde de winkelstraten steeds meer overspoelt en steeds meer geld gaat kosten, is het zijn essentie kwijt. Traditiegetrouw zal ook ik dit jaar nog Valentijn vieren, maar de dag waarop zal zeker niet 14 februari zijn.
Ik denk dat jij, net zoals heel mensen, de echte betekenis van Valentijn bent vergeten. Deze heeft niets te maken met dure geschenkjes te kopen, dat maken de mensen er zelf van.
Voor diegenen die de oorsprong vergeten zijn, zal ik het hier maar even opzetten:
De oorsprong van deze dag der liefde is volgens velen te vinden bij priester Valentinus. Hij leefde in de derde eeuw na Christus in Rome.
Hij verzorgde bejaarden, zieken en behoeftigen, gaf mensen wijze raad en zegende Christelijke huwelijken in. Dat laatste was echter een strafbaar feit.
Toen hij de blinde pleegdochter van Asterius, stadhouder van Rome, genas, bekeerde de stadhouder zich tot het Christendom en liet alle gevangen Christenen vrij.
Dit was de druppel die de emmer deed overlopen voor keizer Claudius II en hij liet Valentinus op 14 februari onthoofden. Later werd Valentinus heilig verklaard en werd 14 februari een feestdag. Op 14 februari konden huwbare jongens en meisjes hun geliefden ongestraft verassen met (anonieme) cadeautjes, brieven en gedichten.
Dus, ik wil alleen maar even zeggen dat België (en vele andere landen) Valentijn hebben opgeblazen tot één grote commerce, maar dat niet iedereen meedoet voor die reden.
Ik persoonlijk, doe mee aan de Japanse Valentijn, omdat ik dat vele origineler vind en omdat ik een beetje Japan-verslaafd ben.
Sorry voor deze enorme uitspatting
hey! Geen sorry zeggen voor de ‘enorme uitspatting’, want wat je zegt is interessant en juist. Het is inderdaad waar dat veel mensen over de originele betekenis van Valentijn heen kijken, maar deze blog is niet anti-Valentijn. Eerder tegen de hype die wordt gecreeërd rond Valentijn, de halve verplichting om net dan je liefde te betuigen (terwijl mijn mening is dat je dat eender welke dag kan doen) en héél de commerciële hetze die hierbij komt kijken. Niets tegen Valentijn op zich, maar ik zou ook liever terug gaan naar de basics
Ohja, groot gelijk!
Ik ben ook tegen de hele commerce,
elke dag van het jaar moet je laten zien dat je elkaar graag ziet!