Als kind weet iedereen maar al te goed waar hij/zij later bekend mee wilt worden. Hetzelfde beroep als mama en papa zijn klassiekers, maar ook de nieuwe en avontuurlijke banen zitten in de lift. Van brandweerman tot diepzeeduikster, ieder heeft wel een droomberoep voor ogen. Maar zijn ook de meeste kinderdromen bedrog? De mijne was dat helaas wel. Hopeloos geïnteresseerd in dino’s en geschiedenis, bleef ik hopen ooit een fossiel in mijn eigen zandbak op te graven of op zijn minst een onontdekte piramide te kunnen opspeuren na de nodige opleiding. Helaas maakte mijn gebrek aan passie voor wiskunde, fysica en chemie al na het eerste jaar middelbaar komaf met mijn grote droom. Er rest mij nu dus enkel urenlang staren naar reeds ontdekte dino-skeletten in musea. Maar toen kwam journalistiek ter spraken. Het was immers National Geographic die me zowel via tv als print lieten dromen van grote archeologische ontdekkingen. Piramides werden voor mijn ogen opgebouwd en dino’s huppelden springlevend rond op het televisiescherm. En dat wou ik ook kunnen. Met woord en beeld opwekken wat slechts in dromen kan, werd een nieuwe passie van mij en is al enkele jaren lang droomberoep nummer 1, maar ligt deze droomjob wel binnen handbereik?
Vroeger werd immers geloofd dat het eerste woord van een baby zijn/ haar hele toekomst zou uitwijzen. Waar men toen echter niet aan dacht was de dubbelzinnigheid van bepaalde woorden. Zo was mijn eerste woord ‘kindje’. Niet direct een eerste woord om trots op te zijn, maar zeker niet at random gekozen. Maar wat houdt dit nu precies in? Zal ik eigenares worden van een kroostrijk gezin of eerder een job gaan uitoefen met kinderen? Misschien maakt dit mij wel een toekomstige kindermoordenares of ben ik voorbestemd een bekende babysitter te worden? Honderden mogelijkheden veroorzaakt door slechts één woord. Toegegeven, het moment dat een kind van onnuttig gebrabbel overstapt tot een zinnig woord (om daarna weer enkel onzin uit te kramen) blijft ook mij verbazen. De evolutie van gebrabbel tot gezever is zeker één om over na te denken, maar heeft het wel zin reeds na te denken vanaf het eerste woord? Wijsheid komt immers pas met de jaren en hoeveel toekomst kan er verscholen gaan achter één enkel woord?
Altijd klaar met een niet voor de hand liggend antwoord, heb ik een mogelijke verklaring gevonden voor het belang van ‘het eerste woord’. Hoewel we ons als baby nog verre van bezighouden met welk woord we best kunnen kiezen, blijft dit toch door veel volwassen hoofden spoken. Er ligt immers een zeker belang bij woordkeuze en na al die jaren zet dit woord ons weer tot nadenken. Hopeloos op zoek naar een mogelijke verklaring gaan we onze hele geschiedenis af, zoekend naar een link met dat eerste woord. Ook een mogelijke toekomst wordt uitgepluisd en voor sommigen vormt een eerste woord zelfs de basis van een heel ander leven. Wie immers altijd bezig is met pen en papier en op weg is naar een stresserend en kinderloos bestaan, is immers niet goed bezig met de vervulling van zijn eerste woord. Moet ik dan maar alles wat ik vroeger wou overboord gooien voor iets dat misschien wel eens mijn toekomst kan zijn? Natuurlijk niet! Laat de toekomst maar toekomst worden. Elke stap die we zetten, elke letter die we schrijven, foto die we trekken of gewoon al beweging die we maken veranderen wat we waren naar wat we worden. Ik zal de toekomst dus zijn gang laten gaan en mijn kinderdroom verkiezen boven een volkse wijsheid.
Recente reacties