Lange tijd liet ik het stil zijn rond mij. Tijdelijk afgesloten van de buitenwereld, nam de examenperiode het beste van me weg. Mijn dagelijkse trip naar de brievenbus, was de enige die mij nog in de buitenlucht bracht en zelfs dat werd een verwaarloosbare taak. Na weken staren naar een te goed gevulde cursus, werd het tijd voor een nog hatelijkere periode dan blokverlof: een writersblock. Niet langer staar ik leeg voor me uit op een goed gevulde cursus vol woorden, die ik er toch niet in krijg, nu vul ik mijn dagen met staren naar een leeg blad met woorden die ik er toch niet uitkrijg. Tijdens het blokverlof is het immers niet de bedoeling iets te doen dat leuker is dan blokken (wat op zich al een groot probleem veroorzaakte), maar om dat te vermijden moesten alle pennen uit mijn buurt gehouden worden. Mijn blog ook tijdens de blok te onderhouden zou immers enorm afleidend zijn en zou me eraan herinneren hoe leeg het leven van een student is als er examens op komst zijn.
Want waarover kan je schrijven als je zo min mogelijk interessante dingen mag meemaken?
Goede intenties waren er genoeg. Met een berg aan motivaties, legde ik alles dat potentieel interessant kon worden van me weg. Gordijnen gingen gedurende de dag dicht (niets is immers zo afleidend als vogeltjes die aan voedselbollen bengelen), sudoko’s werden haastig ingevuld zodat ik ze niet nog eens kon maken en ik maakte mezelf wijs dat De Slimste Mens Ter Wereld het enige leuke televisieprogramma was dat tijdens de blokperiode liep. Ook mijn blog, pen en mogelijke dagboeken legde ik naast me neer. School zou voorrang krijgen en op politiek 2 zou ik me gaan focussen…
Waar ik toen echter niet bij stilstond was het effect dat niet schrijven op een journalist heeft. Net als fietsen is schrijven iets dat je nooit verleerd, maar net als fietsen duurt het even voor je weer een rechte lijn te pakken hebt na een lange rustperiode. Met het nodige vallen en opstaan probeer ik me dus nu door mijn eerste blog op bijna twee maanden tijd te wringen. Inspiratie was er immers altijd genoeg, maar een ooit bedachte titel schrijft zichzelf niet verder uit. Dus zit ik al een tijdje naar dit scherm te turen voor er ook maar iets zinnigs uit komt. Inspiratie kruipt namelijk waar bloed niet gaan kan en komt liefst op het moment dat je het minste beschrijfbare materiaal in je buurt hebt. Midden in de nacht, tijdens het overlopen van je dag, schiet je immers weer vanalles te binnen en ineens is hij daar: de perfecte titel. De beste openingszin en een goede afsluiter komen meestal niet al te veel later en vullen je gedachten al snel. Haastig op zoek gaan naar papier is dan de boodschap. Maar tussen het aansteken van het licht en het schrijven van wat kernwoorden, loopt heel wat fout. Niets is immers moeilijker dan je uit je slaap en comfortabele houding los te wringen voor een blog die je misschien kan gaan schrijven. En zo gaan honderden goede ideeën en intenties verloren en eindigen we allemaal starend naar een leeg vel papier. Mijn goede voornemen voor 2009 is dan ook een pen en papier naast mijn bed te houden, zodat mijn volgende blogs al iets vlotter en interessanter worden dan deze hier..
Recente reacties