Winterwonderland

Zondagochtend. Hoewel mijn vader net de dag ervoor 55 was geworden, liep hij al ’s ochtends vroeg alle deuren die ons huis rijk is plat. “De verwarming werkt niet meer.” Een zin erger dan deze kan ik me haast niet meer bedenken. Hoewel het slechts eind november is en mijn verkoudheid nog maar in zijn beginfase zat, voelde ik dat het weer zo één van die dagen was… Een blik in mijn pas opgeruimde kleerkast, leverde mij de meeste onsamenhorende, maar warmste kledingsstukken op en mijn dag als fasionvictim kon beginnen. Wat een geluk dat ik niet de enige in dit huis was die zich belachelijk warm had gekleed die ochtend.. Een paar uur bibberen en beven later werden we dan toch uit ons lijden verlost. Ons huis had te maken met een “typische ziekte voor dat type verwarmingsinstallatie”. Een snelle reparateur gaf het beestje een naam, maar zolang het hier niet over een slepende ziekte gaat, maakt me die niet al te veel uit.

Nu de 20 steeds dichter bij komt verandert alles. Niet enkel ben je weer een stap dichter bij je dood en de toelating om te mogen drinken in the states, ook je relaties veranderen. Waar je elkaar vroeger slechts 2 minuten moest kennen om samen een legokasteel te bouwen en beste vrienden te zijn, steek je tegenwoordig al je moeite in het behouden van de bruidsmeisjesstatus. Samenleven met je ouders wordt elke dag een heus gevecht omdat je steeds meer je eigen ding wilt kunnen doen en diepe gesprekken zijn niet langer de ‘Sinterklaas’-gesprekken van vroeger. Ook je zicht op liefde en relaties maakt een duidelijk opmerkbare ommekeer. De gewone flirt van vroeger scoorde al bij het hebben van een leuke lach, terwijl de vriendjes van nu steeds meer worden gescand op goede papa kwaliteiten. Maar waar je het meest aan kan merken dat je ouder wordt, is je reactie op het ‘buitengewone’. Extreme situaties waren altijd al mijn ding. Als klein meisje was ik namelijk geboeid door ‘natuurfenomenen’. Die ene keer dat mijn straat onderliep moest en zou ik me daar absoluut in laten achterovervallen om zo nat mogelijk te worden binnengehaald. Ook stormen, onweer of felle rukwinden vormden altijd een evenement op zich. Maar met sneeuw had ik altijd al een speciale relatie. Totdat het zondag werd.

Sneeuw heeft me altijd al enorm geraakt. Niet omdat ik er meestal vanaf het eerste vlokje in stond (en dit liefst op blote voeten en zonder handschoenen), maar vooral omdat dit de start van de winter aankondigde en alles wat daar goed aan was. Het Sinterklaasseizoen is echter nog niet goed en wel ingezet of de eerste verwijzingen naar Kerstmis worden al over ons land gestrooid. Want wie denkt er nu niet spontaan aan Kerstmis, glühwein, kerstbomen en huiselijke warmte bij het zien van sneeuw? Helaas was er weinig warmte te bespeuren bij het vallen van deze sneeuw. Mijn kinderlijke glimlach en hoop op een sneeuwman, werden al snel de bevroren grond in geboord toen mijn zus kwam melden dat ze niet zouden vertrekken. Wegens slipgevaar. Als bij het horen van een codewoord sprong Stijn recht, melde dat hij dan best direct kon doorgaan omdat het anders nog gevaarlijker en later zou worden en voor ik het wist was zijn auto al uit mijn gezichtsveld verdwenen. De sneeuwbal gooiende kinderen waar ik anders misschien spontaan mee zou hebben bekogeld, kon ik haast met hun koppen in de sneeuw duwen toen ze begonnen gooien op rijdende auto’s en toen ik ook nog eens werd lastiggevallen door de man om de hoek, zette ik een punt achter mijn relatie met sneeuw.

Of het nu aan leeftijd ligt of aan een nieuw gevoel van realiteit, alle positieve aspecten van sneeuw smelten stilaan als sneeuw voor de zon. Jarenlang was ijs het snelste vervoermiddel naar school, maar waar toen gracieus gegleden werd, wordt nu genadeloos en gevaarlijk gevallen. Het ene slippertje volgt vaak het andere op en zelfs al heb je het geluk dit ongezien te begaan, de natte broek achtervolgt je vaak de rest van de dag. Wat vroeger een oneindige bron van plezier op zich was, wordt allemaal één gevaarlijke pot nat van zodra je over een rijbewijs of auto beschikt. Niemand ziet het immers zitten om urenlang te staan krabben voor vertrek, laat staan zich op een spekgladde baan te wagen. Slingerend van rijvak naar rijvak, houden vele chauffeurs hun hart vast en de geliefden thuis kunnen enkel hetzelfde doen. Ook met het openbare vervoer speel je zelden op veilig als er sneeuw of ijs mee gemoeid is. Gladde sporen en urenlange vertragingen zijn slechts enkele van de directe nadelen.

Dan maar binnenblijven geblazen? Niet enkel kan dit je sociale leven die winterse periode lang tot een ijzig dieptepunt brengen, het is ook verre van goed voor de vetverbranding en waarom niet gewoon genieten van dit zeldzame spektakel? De man op de hoek van mijn straat mag het misschien nog niet doorhebben, maar sneeuw is en blijft een zeldzaamheid. Zeker zo vroeg op het jaar. En waarom zouden we ons verlagen tot het niveau van iemand die dreigt de politie te bellen voor iemand die sneeuwfoto’s neemt? We zouden beter moeten weten en koesteren wat we krijgen. Het duurt immers niet lang meer eer alle vanzelfsprekendheden van deze aarde en ons klimaat om zeep zijn geholpen en het valt steeds minder vast te leggen wanneer en of er ooit nog eens sneeuw zal zijn en of we nog eens gaan kunnen genieten van dit winterwonderland.

Middelbare vriendschappen

Make new friends, but keep the old. One is silver and the other gold. Hoe simpel en kinderlijk het allemaal wel niet lijkt, dit liedje is vaak aanzien als de manier waarop je een goed sociaal leven kan onderhouden. Was alles maar zo makkelijk als het bedenken van zo’n rijmpje. Hoewel het zesde jaar nog lang niet in zicht was, begonnen steeds meer overdreven emotionele vriendenkringen de belofte van eeuwige vriendschap tegen elkaar te gebruiken. Elke week weer zouden ze samen een hobby beoefenen, eten, dagelijks met elkaar bellen of e-mails sturen,.. Met andere woorden werd er haast geen tijd gestoken in nieuwe sociale contacten, laat staan huiswerk, want oude vrienden zouden ten alle kosten behouden worden. Hoe nobel die belofte om er altijd voor elkaar te zijn wel en samen oud te worden wel niet is, een optimistische kijk op het echte leven later blijft er van die belofte geen spaander meer heel. Na enkele woelige  jaren van gescheidenheid wordt immers duidelijk dat niets zo moeilijk is als het effectief nakomen van die beloften en het onderhouden van middelbare vriendschappen.

Voor velen onder ons is het waarschijnlijk een gekend beeld: groepen tetterende, giechelende en vooral roddelende vriendinnen die arm in arm over de speelplaats huppelen of gewoon postvatten aan hun favoriete verzamelplaats. Nog niet zo lang geleden maakte ik daar zelf nog deel van uit. Niets leek toen leuker dan zinloos rondhangen met een hoop vrienden en vriendinnen, liefst zo gelukkig ogend mogelijk en altijd druk bezig over het zoveelste item uit ons ooh zo interessante middelbare leven. In die tijd bepaalde de hoop meisjes aan je arm immers je sociale status op school, maar sinds populariteit schijnbaar wordt bepaald door je aantal vrienden op Facebook, kan ik enkel met heimwee vaststellen dat er niet veel van die klik overblijft. Ondanks onze belofte van ‘eeuwige trouw’.

De eerste breuken vertoonde zich al vrij snel. Terwijl veel van mijn vriendinnen een 7e jaar volgenden op mijn oude school, trok ik mijn dappere schoenen aan en werd de KHM mijn nieuwe thuis. Die eerste weken zat ik na de les sowieso nog meer bij mijn vriendinnen dan op mijn nieuwe school, maar de overstap was dan ook moeilijk te maken. Tot ik op 2 oktober op brutale wijze werd wakker geschud en inzag dat ook in Mechelen volk zat dat meer dan mijn tijd waard was. Stilaan sloot ik de Ham in mijn hart en het duurde niet lang eer ik me er net geen 24 uur per dag bevond. Het aantal uren in mijn carrièrewending nam dan wel steeds toe, gescheiden door pakweg een uur reistijd en een lessenrooster van verschil, werd de tijd die het vriendenklikje samen doorbracht steeds korter. Onze wekelijkse zwembeurt schoof week na week op en verdween zelfs volledig van de planning toen lichaamsbeweging werd ingeruild voor handspieroefeningen achter de pc. Ook mijn dappere pogingen om elke woensdagmiddag langs te gaan voor een uurtje brood en een babbel, werd door stilaan minder volk bijgewoond. Lang duurde het dus niet eer ik het beu werd alle moeite te doen en het afscheidingsproces kon beginnen.

Veldslagen uit vriendschap werden koude oorlogen. Kleine conflictjes uit liefde, groeien steeds meer uit tot grote misverstanden. Door een steeds groter verlies aan voeling met elkaar en wie wat meemaakt, is het immers maar al te simpel iets verkeerd te verstaan of een verkeerde keuze te maken en voor je het weet wordt die school vol vrienden gereduceerd tot een handje vol. Niet verbitterd, maar realistisch moet ook ik inzien dat het aantal vrienden van vroeger steeds meer slinkt en hoe hard ik ook probeer, de breuklijnen in onze relatie trekken onze werelden steeds verder uit elkaar. Een gebrek aan raakpunten voor een conversatie wordt opgelost door steeds minder live contact en een sporadische ‘Hey, hoe is het?’ in sms vorm. Niets is immers zo simpel als per gsm plots ‘druk bezig te zijn’ in plaats van toe te geven dat er nu eenmaal niets meer te zeggen valt. Hoe moeilijk het wel niet is om elkaars leven te volgen en begrijpen, kan ik alleen maar illustreren met mijn beste vriendin van vroeger. Tot twee jaar geleden waren we nog beide vrijgezel, onbezorgd en zagen we elkaar minstens één keer per week. De velen uren aan de telefoon vlogen voorbij en hoewel ik altijd wel iets te doen had voor school, stond ik er telkens ze me nodig had. Maar tijden veranderen. Een jaar en 8 maanden geleden werd zij een koppel met mijn beste vriend van vroeger en voor ik het doorhad werden er trouwplannen op de tafel gegooid. Alle gesprekken van nu gaan over ringen, het opstellen van de gasten in de kerk, waar en wat op de huwelijksnacht en zo blijft het maar doorgaan. Duidelijk niet thuis in dat wereldje blijft mijn aandeel in de ‘conversatie’ beperkt tot geknik en als er al eens een praktische opmerking tussen kan is het al een wonder te noemen. Verder en verder groeien we uit elkaar terwijl haar trouw steeds verder ontwikkeld. Zelfs zorgen , gepieker of onzekerheden delen we op de dag van vandaag al niet meer. Zij is immers aan het nadenken of ze nu bordeaux servetten wilt met een wit tafellaken of andersom terwijl mijn hoofdzorg is waarover ik nu weer een column wil/ schrijven.

Hoeveel pijn het me ook doet, steeds meer vriendschappen van vroeger raken verloren, maar al een geluk gaat niet alles zomaar verloren. Hoewel mijn oudste vriendschappen niet veel meer inhouden dan één jaarlijkse babbel, de sfeer van vroeger blijft eeuwig standhouden in onze begroetingslach. Vrienden uit de lagere school zijn immers uit een heel ander hout gesneden dan die van het middelbaar. De middelbare vriendschap durft immers van dag op dag te veranderen, terwijl die van de lagere school een vertrouwde constante is uit de tijd dat je je nog niet moest bezighouden met meer dan je Flippo-verzameling. Waar je in het middelbaar de ene dag afspreekt allemaal dezelfde trui aan te doen, krab je een dag later elkaar de ogen uit wegens “dezelfde schoenen”. Deze constante zoektocht naar evenwichtige onafhankelijkheid, een eigen karakter en toekomst zorgt immers voor vele moeilijke momenten. En hoewel het net daar is waar je de andere nodig hebt als steun, volgens mij is dat het punt waarop we elkaar kwijtraken. Iedereen wilt immers de weg naar zichzelf vinden, maar dit tegelijkertijd met zoveel mogelijk anderen. Mensen hebben namelijk mensen nodig. Niet is immers leuker dan het samen zoeken naar een oplossing voor een zoveelste onmogelijke liefde of gewoonweg ruzies thuis. En hoewel dit de perfecte en goedkoopste vorm van therapie is, hoe je verder moet met je leven ontdek je pas later en meestal helemaal op je eentje.

X+Y=/2

Dat wiskunde nooit echt mijn sterkste kant is geweest, is al snel bewezen met een titel als deze. Ik nodig dan ook iedereen uit me het nut van hoofdrekenen uit te leggen als je een elektronisch rekenmachine op handformaat met snakefunctie kan gebruiken.. Maar hoewel ik dus zonder gêne durf toe te geven dat ik op wiskunde 100% faal, koppels zullen de waarheid in mijn formule wellicht weten te vinden. Liefde is immers niets anders dan het delen van dingen.

Je deelt je tijd, vrienden, familie, eten, lucht, ruimte, een bepaalde periode uit je leven, emoties, geld, een bed, een mening.. Liefde is dan wel het dubbele van één samengebracht tot één geheel, het is ook net dat geheel gedeeld door die twee mensen. Vanaf het prille begin tot het bittere einde ben je immers altijd aan het delen met elkaar en hoewel je ongetwijfeld niets liever doet, is liefde toch wel een enorm kostelijke affaire.

Niet enkel kost liefde geld, geduld en hopen tijd, ook aan schoolpunten en sociale contacten verlies je enorm wat terwijl je het leven van op een roze wolkje aanschouwt. Vanaf het moment dat x en y elkaar ontmoeten, kan het kostelijke kantje van verliefd zijn stilaan meespelen. Beiden moeten ze inboeten aan tijd, tijd die ze anders in huiswerk of hun vriendenkring zou steken. Deze wordt nu volledig opgeofferd om een zo goed mogelijke indruk te maken en elkaar voor zich te winnen. Ook veel geduld is er in die eerste fase al nodig. Niet iedereen is immers zo onsubtiel over wat er aan het groeien is en degene die de eerste stap niet durft te nemen, moet geduldig afwachten tot de andere dat wel doet.

Op zich heb ik hierover niet al te hard te klagen. Hoewel het al vanaf de eerste ‘hey’ duidelijk was wat zijn intenties waren en ik toch zes dates moest wachten eer er een stap genomen werd, de tussentijd was meer dan geweldig. Niet enkel gaf hij mij meerdere reden om hem al op voorhand graag te zien, het al dan niet doorhakken van een knoop ging vele sneller nu ik hem kon doorgronden en geleidelijk aan beter leerde kennen. Toch zijn er veel ideale momenten geweest waarop het meer dan aan te raden was geweest dat ook hij mijn gedachten kon lezen.

Als het moment dan eindelijk komt dat x en y een koppel worden, moet er echter een nog hogere prijs betaald worden voor je pas gevonden geluk. Elk vrij moment wordt immers vanaf dan benut door bij elkaar te zijn of minstens aan elkaar te denken. Ook geld wordt steeds problematischer, want het leven blijft maar duurder worden en je zin om te koken neemt steeds meer af eens je doorhebt dat je die tijd ook voor andere, leukere dingen kan gebruiken… So fastfood it is, de snelste manier om en dik en blut te worden. Creativiteit is nog zoiets dat je al snel met hopen in je relatie steekt. Na een tijdje heb je immers allang alles gedaan en gezien dat mogelijk gedaan en gezien kon worden en zelfs al eet je maar gewoon fastfood, de keuze blijft ergerlijk groot.

Vooraleer ik ook deze keer eens diep ga nadenken over een eindzin die aanzet mijn column ook volgende keerte lezen (daarin ligt het grote geheim van de journalistiek ), zou ik toch graag nog even iets rechtzetten. Voor wie mij niet kent, kan het lijken dat ik negatief en kritisch ben over liefde en delen. Natuurlijk is kritisch zijn verre van een slechte eigenschap, ik wil niemand de indruk wekken een verbitterde y te zijn. Ik ben namelijk zo één van die tieners geweest die wel elk jaar verliefd werd op de meest onmogelijke bink van het school, waar ik liefst nooit één woord mee gewisseld had noch ooit mee zou wisselen. En hoewel al die domme, naïve verliefdheden er altijd op uitdraaide dat mijn ogen opengingen over de onmogelijkheid en het slechte karakter van die vlam, toch is liefde één van de weinige dingen gebleven die ik onmogelijk uit mijn leven zou kunnen schrappen.

Daarbovenop ben ik ook altijd een deelster geweest. Van toetsenblaadjes tot zakdoeken, je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het wel ooit eens aan iemand uitgeleend. Wat van mij was gaf ik altijd zonder probleem door aan een andere die hier nood aan had. Eens verliefd en in een relatie, gaat het dagelijkse delen stilaan over van afweermechanisme (want wie altijd helpt krijgt zo weinig mogelijk kritiek of negativisme over zich heen) tot een blijk van liefde. Of het nu een blijk van liefde voor Disney-romantiek is, wat makkelijk te herkennen valt aan het delen van een bord spaghetti of het terughalen van je ziel uit Hades’s grot, in het kleine ‘ik geef je al wat ik heb’ schuilt een vele grotere boodschap. En al moet ik nachtenlang op één zij balanceren op het randje van zijn véél te smalle eenpersoonsbed, zolang hij me doet geloven dat ik ook een deel uitmaak van zijn leven, kan het me niet schelen of hij geld nodig heeft of een helpende hand, een goede pen om te schrijven of gewoon héél mijn hart.

Het kleefkoppel

Vorige week donderdag drong het ineens tot me door. Vervuld met een mengeling van angst en walging, moest ik vaststellen dat ik werd wat ik nooit wou worden: een kleefkoppel. Naast een afscheidskoppel, zou ik dus ook tot de ergste groep van relaties gaan behoren…Iedereen kent er wel een paar en ik kan me niemand indenken die ze niet vervullen met ergernis. Jongen ontmoet ‘meisje van zijn dromen’ en vanaf de eerste kus lijkt het alsof ze elkanders ziel uit elkaars lijf hebben gezogen. Ze werden één en zijn onafscheidbaar. Natuurlijk is het niet meer dan normaal dat je als koppel veel en graag bij elkaar bent, maar niemand vindt het leuk na één kus nog maar één vriend te hebben in plaats van twee.

Hoe mooi echte liefde wel niet is hoef ik al lang niet meer aan te halen, noch te bewijzen. Maar koppels die zodanig aan elkaar plakken dat je hen haast in een Spoeddienst chirurgisch van elkaar zou laten lossnijden, zijn verre van geliefd. Helaas heb ook ik zo’n vrienden. Hoe oprecht hun liefde ook lijkt, ik kan geen stap meer zetten met de één of de andere moet erbij zijn. Het meest extreme geval was dat hij er als chauffeur absoluut bij moest zijn, maar onze conversatie achteraf zo interessant vond dat hij niet veel later lag te slapen op mijn zetel. Versta me niet verkeerd: ik ben zot op die mensen persoonlijk, maar hun type van relatie kan me wel eens de keel uithangen.

Maar wat moet je dan doen als je met een plakkoppel te maken hebt? Tijdens mijn lange vrijgezelperiodes, voerde ik lange conversaties om hen duidelijk te maken dat ik het niet erg vond dat ze zo plakte, maar dat ik onze ‘alleen tijd’ niet graag zag verdwijnen. Conversaties werden ruzies en het duurde dus niet lang eer ik hen hardhandig moest duidelijk maken dat het constante gelebber en bijeen zijn best wel irritant kan zijn voor een vrijgezel. Ik bleef dus ook bij laag en hoog volhouden dat ik dat niet zou doen. Ik zou zowel tijd voor mijn vriendinnen houden als voor mijn vriend, hem zeker nooit zo hard op de eerste plaats zetten en een eigen mening blijven behouden. Maar slaag ik nog wel in mijn opzet?

Vorige week besefte ik ineens dat mijn relatie misschien ook ingedeeld kon worden bij de kleefkoppels. Niet dat onze lippen zodanig met elkaar versmolten zijn dat er nog amper  woorden uit mijn mond komen (ik bezit namelijk een beleefde verlegenheid die ervoor zorgt dat ik hem nooit openbaar zal gaan aflikken met kennissen erbij), maar toch is hij steeds vaker present bij de uitstapjes onder vrienden. Elke keer weer vraag ik aan hen of ze het niet erg vinden dat hij erbij is, maar hoewel zij zeggen dat dat niet zo is, lijkt het me dat ik hem opdring in mijn vriendenkring. Ben ik dus niet veel beter dan het plakkoppel dat ik vroeger zo verachtte?

Om hier een beter zicht op te krijgen, dacht ik lang en diep terug aan voorbije vriendschappen met plakkoppels. Zelfs twee jaar later kan ik me nog levendig voor de geest halen wat een plakkoppel me flikte op 0110. Wat een geweldig leuke dag zou moeten worden, werd een natte hel waar ik doorweekt, met kapotte gsm en een ferme ruzie uitkwam. Toen bleek dat Katrien en Steven zouden gaan, vroeg ik hen (al lang op zoek naar ander volk waar ik mee kon meegaan) of het in orde was dat Christine en ik er ook zouden zijn. Natuurlijk was dat geen probleem, “we zijn immers hartsvriendinnen” was de leugen die ze me toen wijsmaakte. Toen 0110 volledig fout liep, werd het immers volledig duidelijk hoe leugenachtig zij wel niet was. 0210 was op zichzelf al een meer dan rottige dag voor mijn privé-leven, maar toen ik ook nog telefonisch te horen kreeg hoe Katrien tegen iedereen had zitten zagen hoe hard ik me opdrong (hoewel ik het vriendelijk had gevraagd en zij ‘ja’ had gezegd) en haar tijd alleen met Steven afpakte (die ze met gemak meerdere keren per week zag), drong pas tot me door met wat voor relatie ik te maken had. Veertien jaar vriendschap werd met gemak opzij geschoven voor ‘de man van haar leven’ (die ik aan haar voorgesteld en gekoppeld had) en hoewel ook hun relatie eindig is, wordt alles overboord gegooid voor hun allesoverheersende ‘liefde’.

Met dit als voorbeeld in het achterhoofd, is het dus niet logisch dat ik een doodse angst ervoer toen ik besefte dat ik misschien ook zo erg begon te worden. Ik zou vrienden ergeren en wegjagen met mijn constante gezaag over hem, zijn ongevraagde aanwezigheid tijdens vriendenuitjes en een niet aflatend gelebber voor hun ogen. Een paar conversaties met vrienden later, bleek echter dat ik het fout zag. Door de onredelijke regels van mijn ouders, ben ik immers beperkt tot één date per week (waar ik mooi mijn voeten aan veeg) en kan ik haast niet anders dan mijn tijd verdelen over school, vrienden en vriend door hen te combineren. Zijn aanwezigheid is ook vaak geen stoorfactor, maar eerder een bijdragen tot een geweldige dag. Bij veel andere kleefkoppels is dit niet zo. Soms zitten ze dagelijks bij elkaar en nog is ‘het gemis’ zo groot dat ze elkaar overal naartoe trekken en de hoogstnodige hartuitstorting van een beste vriendin niet langer onder vier vrouwenogen kan gebeuren.

Met argusogen zal ik dus ook in het oog houden dat ik niet zo word. Elke keer opnieuw zal ik vragen of hij erbij mag zijn en als dat niet zo is, heeft hij World of Warcraft nog altijd om hem gezelschap te houden.