Nu Alien het alweer opneemt tegen Preditor en ook Rambo en Indiana Jones vanonder het stof werden gevist, werd het tijd de mensen eens met iets anders naar de cinemazalen te lokken. Hievoor zochten Matt Reeves en Drew Goddard contact op met J.J.Abrahams, de producer van Lost. Dat deze goed is in het verkopen van gebakken lucht, werd ons eens te meer duidelijk toen de zoektocht naar het Cloverfield -mysterie eindigde in een uiterst teleurstellende film.
Ongeveer een half jaar geleden, gaven de makers een korte trailer van de film vrij. Hierin was te zien hoe een afscheidsfeestje in New York brutaal werd onderbroken. Door wie of wat was op het eerste zicht niet duidelijk, maar de stad stond in brand, honderden mensen raakten in paniek en het duurde niet lang eer het hoofd van Lady Liberty lustig door de straten rolde. Al snel splitste de hoofdpersonages zich op in een groepje van vijf, op zoek naar een achtergebleven geliefde in het centrum van de stad. Op hun tocht werden ze meerdere malen geconfronteerd met dood en verderf en vooral ook met het monster dat hun stad overheerste. Wat voor iets het monster was, waar het vandaan kwam of waarom het New York plots aanviel, is een gegeven dat de kijker zelf mag aanvullen. De paar blikken die we mochten werpen op het monster zelf, onthullen genoeg om te bewijzen dat het toch niet om een sequel van Godzilla gaat, ondanks de grote gelijkenissen.
Ook de Blair Witch komt onverwachts om het hoekje kijken in deze film. Het hele verhaal wordt namelijk gezien door de ogen (of cameralens) van één van de hoofdpersonages, net zoals dit bij The Blair witch project het geval was. Hiermee wouden de makers waarschijnlijk een zeker gevoel van spanning en betrokkenheid oproepen, maar het waren niet de emoties die onze magen deden omdraaien…Het gebruik van goedkope handcams mag dan wel een zeker effect op onze vitale functies hebben, de film wordt er zeker niet beter van.
Degenen die erin slaagden niet zeeziek uit de zaal te komen en die de zeemzoete, en vooral overbodige, romance wisten te overleven, rest er echter niets meer dan vragen. Niet enkel wordt het monster niet eens voorgesteld en gaan veel details verloren als de beelden kris kras voor je ogen dansen, maar ook het open einde doet veel vragen rijzen. Een eerste vraag die ter gedachte springt is waarschijnlijk “Waarom hebben wij ons door de hype laten overtuigen om hier toch naar te komen kijken?” en “Er komt toch zeker geen vervolg op?”.
Gezien het verhaal zelf niet zo enorm veel inhoudt, moest men zijn mosterd zoeken bij ’s mens grootste zwakte: nieuwsgierigheid. Een groots opgezette internetcampagne werd de wereld ingestuurd en ieder die in contact kwam met de trailer begon ijverig te speuren naar verdere informatie, die héél zuinig en met voorbedachte rade werd vrijgegeven. Verscheidene websites, blogs, YouTube-fragmenten en links naar de MySpace pagina’s van de hoofdpersonages moesten de nieuwsgierigen tot ‘het verhaal’ leiden en hen aanmoedigen zeker te komen kijken. In de Verenigde Staten lukte dit. Daar bracht de film 41 miljoen dollar op tijdens het openingsweekend. Hier in België werd de film iets lauwer onthaald. Slechts… euro bracht hij op tijdens zijn eerste weekend en ook nu zijn er nog maar…mensen naar gaan kijken. Hoewel de ‘ver van ons bed’-theorie enorm waarschijnlijk is, kan dit ook te wijten zijn aan onze achterstand op YouTube vlak. Waar men in de Verenigde Staten de straat nog niet kan oversteken zonder gefilmd te worden, luwt die mediageilheid nog niet aan volle kracht in ons kleine landje.
Het concept is dus goed bedacht, eens wat anders dan een zoveelste herrijzenis van een ongeloofwaardig oude held of een verslagen monster, dat dan toch nog bleek te leven, maar het verhaal zelf laat te wensen over. De film is zeker een aanrader voor wie houdt van een verhaal dat letterlijk van alles in je naar boven roept (bij sommige cinemabezoekers vooral hun maaginhoud), maar voor de diepe denkers en horrorfans is het eerder een griezel van een film dan een griezelfilm.
Recente reacties