Hassana in den hoge

In Mechelen aan de Tigris brengt August Thirry het oude Hassana weer tot leven. Net niet nostalgisch laat hij zijn personages een reis naar hun verleden ondernemen. Daarin neemt hij niet enkel de lezer mee op sleeptouw doorheen tijd en ruimte, hij laat ook een confrontatie met het heden toe. Geholpen door fragmenten uit historische teksten, fotomateriaal en oude inwoners, hangt hij het verhaal op van Hassana. Dit Turkse dorpje, ten oosten van de Tigris, vormde het toneel voor verscheidene bloedbaden. Jarenlang boden de Christelijke inwoners weerstand tegen de moslim meerderheid in hun land. Toen ook nog de Koerden ten tonele kwamen en hun dorpje van de kaart veegden, werden ze slechts vluchtelingen. Voor de meeste eindigde hun tocht in Mechelen. Hopend op een beter leven, startte ze daar een eigen Assyrische gemeenschap.Met Melkan Ishak als tolk en gids, worden we eerst door hun rijke verleden gevoerd om daarna een confrontatie met het heden aan te gaan. Hoewel de Assyriërs in Mechelen niet hun gedroomde thuis vonden, ook al zijn wij ook christenen, lijken ze vrede te hebben gevonden met hun nieuwe locatie. De hoofdstukken waarin hun mentaliteit wordt gespiegeld aan de onze, vormen de leukere hoofdstukken van dit boek. Hoewel Thirry zijn boek veelvuldig opfleurt met leuke quotes als :”Belg of buitenlander, wit, geel, bruin of zwart, het is simpel: al wie hier binnenkomt in het café, geen zever of last verkoopt en zijn pinten op tijd betaalt, is altijd welkom”, toch vult voornamelijk geschiedenis het boek. Zijn schrijfstijl is niet droog, academisch of saai, toch ligt dit boek redelijk zwaar op de maag. Zeker geen boek om licht naast je neer te leggen of als hersenloze ontspanning te gebruiken. Het boek is duidelijk bedoeld voor mensen met een zekere passie voor Turkije, die niet terugdeinzen voor een brok geschiedenis en die ook meer inzicht willen in de samensmelting van culturen. En het is ook een handige cultuurgids voor Mechelaars. Het biedt de lezers een unieke blik in het hart en hoofd van de Assyriërs. Thirry wou de historischeachtergrond van een christelijke minderheid in het midden-oosten in kaart brengen, gekoppeld aan Mechelen en verteld door één persoon en zijn familie. En dit allemaal in één boek. Dit is hem goed gelukt. Niet veel anderen zouden erin slagen twintig eeuwen geschiedenis weer te geven op slechts 229 pagina’s, maar concentratie is wel een vereiste bij het lezen.
Dit boek is geschikt voor ieder die een diepgaande reis wil maken, maar hier niet veel financiële middelen voor heeft. Een vlucht van Hassana naar Mechelen kost je hier slechts 229 bladzijdes.

Later doe ik het vele beter!

Met een knal trekt de onbegrepen tiener de deur van zijn ouderlijk huis achter zich dicht. Wat denken zijn ouders wel niet om zich zo ouderwets op te stellen? Hoe kunnen ze nu niet inzien wat hij bedoelt en waarom hij belangrijk vindt wat hij doet? Balancerend op de grens tussen goed en kwaad laat de ongerespecteerde tiener zich leiden door zijn gevoel. De wegen aangeduid met een stopbord slaat hij resoluut in. Net om aan te tonen dat hij wel kan doen wat hij wil en dat hij het beter weet. Eigenwijs, zo omschrijven zijn ouders hem. Maar diep vanbinnen heeft de tiener gelijk. Waar zijn wereld begint, lopen de grenzen van het begrip van zijn ouders. Hoe kan hij immers zo dom zijn niet te luisteren naar hun goede raad? Zij zeggen het toch enkel om hem te helpen?

De grenzen die zijn ouders optekenen als hulplijnen voor zijn bestaan, zijn voor hem net de lijnen die hij stiekem weggomd. Het streng omkaderde gebied waarbinnen hij moet functioneren, wordt herleid naar een vlak van hertekenbare lijnen die, al dan niet stiekem, overschreden worden. Grenzen, getrokken ‘voor zijn eigen goed’, beschouwt hij als misvorming van zijn leefwereld. Zijn persoonlijkheid wordt afgestompt, er is geen begrip voor zijn karakter en al helemaal geen ruimte om te groeien. Steeds verder bewegen de werelden van ouder en tiener zich van elkaar af.

Terwijl het buiten stilaan kouder wordt, verliest ook de warme huiskamer schijnbaar aan temperatuur. Waar vroeger de schoolbel het einde van een lange schooldag en het begin van een gesprek met de mama aankondigde, vormt het nu net het einde van zijn dag vol genegenheid. De warme kop chocomelk die zijn moeder vroeger tevoorschijn toverde bij het openen van de deur, blijft onaangeroerd op tafel staan, om later die avond herleid te worden tot gootsteenvoer. Hoewel menselijk sociaal contact op hem wacht in de woonkamer, stort de tiener zich in de msn-wereld. Klaar om afstanden virtueel te overbruggen met mensen die hem wel verstaan. Die mensen begrijpen hem immers, weten wat hij doormaakt en waarom zou hij nog moeite doen om de relatie met zijn ouders te verbeteren? De kamerbrede afstand tussen hem en het thuisfront vormt een pijnlijke grens. Waarom deze overschrijden om de gemoederen te doen rusten, de geschillen bij te praten en emoties uit te drukken, als er een wereld vol onbegrepen tieners naar hem lonkt door het computerscherm? Het kleine schouderklopje uit de kindertijd is nu haast aanranding geworden. Waar vroeger ruimte was voor intimiteit, is deze nu zwaar afgebakend met gewapend beton. De muur die de tiener tussen hem en zijn ouders plaatste kan enkel gesloopt worden door onderling begrip. Want hij moet respect hebben voor zijn ouders, maar zij niet voor hem?

Had hij maar zijn eigen huis. Zijn plek om naar te vluchten, waar niemand hem zou storen, beknotten of begrenzen. Een wereld gevuld met rozengeur en mannenschijn. Perfecte eenheid met zijn wereld, zijn huisgenoten en vooral zichzelf. De koning te rijk beleefd de grenzeloze tiener de rest van zijn jeugd in een roes. Maar de kilte uit zijn verleden hangt hem als een zwaard boven het hoofd. Wie is er immers om op terug te vallen in tijd van hoge nood? Toen hij als huisverlater de deur achter zich dichtsloeg hoorde hij immers de realiteit niet in de stem van zijn moeder. Hoewel haar welkom soms kouder voelde dan sneeuw, dat zij de deur opende spreekt boekdelen. De onbegrepen tiener is te zuinig op woorden om te zeggen wat er scheelt, te prikkelbaar om aangehaald te worden en al helemaal te blind om verder te kijken. Door de vervreemding van zijn thuis, veranderde het warme nest in een kille plek waar enkel geld hem kon beletten weg te gaan. De fouten waar zijn ouders hem voor wouden behoeden, werden streefdoelen, want wat weten zij nu van jong zijn? Later doe ik het allemaal vele beter, denkt hij vaak in zichzelf. Tot ook hij, de ooit onbegrepen tiener, geconfronteerd met een, door hormonen onredelijke en over-emotionele, versie van zijn jonge zelf…Had hij toen maar naar zijn ouders geluisterd.

Lamalicious

Na maandenlang mijn honger naar humor te voeden met hun tv-show op BNN, werd het hoog tijd voor the real deal. Na verscheidene pogingen om m’n medemens te overtuigen even op de trein naar Nederland te springen om hun show bij te wonen, wat steeds op voldoende negatieve reacties kon rekenen, viel mijn oog op hun lama-tour. De Lama’s on tour zou hen tot de Koningin Elisabethzaal te Antwerpen brengen. Vele dichter bij huis, leek het dus onrealistich niet te gaan en mits kleine probleempjes zaten kim, heleen, karen & company naast mij in een confortabel zeteltje op het balkon.

De lama’s, dat zijn toch die 4 dikke jongens die zo grappig zijn? Ja, hoor, deze beschrijving van Tijl Beckand (lid van het eerste uur) kon niet passender zijn. Hun totale en dramatische gemis aan zangtalent wordt ruimschoots gecompenseerd door hun zotte invallen en overdosis durf. Spelenderwijs vullen ze uur na uur aan knotsgekke comedy die last minute uit hun duim gezogen wordt, maar net daardoor aan kracht wint. Ze zijn ad rem, kristisch en up to date van het wereldleed en strooien dus ook kwistig rond met kritische opmerkingen en geslaagde imitaties. Met een zicht knal op het podium leek het ondenkbaar geen foto’s te trekken, noch te filmen, dus beleefde ik half de voorstelling door mijn 3e oog.

Met een luide ‘Ooh my god were back again’ stromde de lama’s het podium op. Gehuld in identieke witte outfits en begeleid door de Backstreet Boys-noice, warmde ze op met hun klassieke en heerlijke simpele (vaak ook synchrone) moves. Na een korte omkleedpauze (die getoond werd op het grote scherm) werden ze het podium weer opgeroepen en aangekondigd door De dikke Belg, aka Patrick. Jeroen van Koningsbrugge schitterde in afwezigheid, maar zijn plaats werd ingenomen door Horace. Menig vrouwewens ging in vervulling toen ook de Lekkere Lama zijn opwachting maakte. Ja hoor, ook België smult van Ruben Nicolai!! Ook Tijl, die bijnaam vrij is, was van de partij en zette de voorstelling in gang door zijn aanstekelijke enthousiasme.

Met Patrick achter de zoemer, werd het tijd om ons te tonen wat we beter niet konden doen. We kregen een lesje in enthousiastische reacties op de bevalling van je vrouw, wat niet te doen als bodyguard van Ruben of op de gemiddelde Belgische snelweg en hoe je niet te gedragen op de betoging die die dag gehouden werd voor het behoud van België. Ook het praktische probleem “wat niet te doen als de bel het niet doet?” werd aangekaart (ja, zelfs Samson was van de partij die nacht).

Als kijker mochten we de roetsjbaan doorheen emoties meemaken die de Ruben’s ondergingen als ze verliefd, geil, sociaal en wanhopig waren in een massagesalon. Hoe Tijl als pooiende kippenplukker reageert als hij in contact wordt gebracht met Horenz als Cowboy, werd ons duidelijk gemaakt tijdens de scène met de zoemer.

Toen de Lama’s voor het moordspel een ‘gewillig slachtoffer’ uit het publiek mochten halen, haalde ze er natuurlijk Evy uit. Haar aanwezigheid op het podium leidde hen danig af, waardoor ze er niet in slaagde te raden dat Prins Laurent op de vogeltjesmarkt werd vermoord met een kabouter Plop-DVD, maar lachen was het wel

De verjaardag is voorlopig nog niet vertoond geweest op tv maar gaat als volgt: 1 van de Lama’s (in dit geval Horenz) is jarig. Helaas zijn zijn gasten niet zomaar gasten en moet hij uiteindlijk raden wat er mis was met hen. Met Ruben van der Meer als Urbanus met een ingegroeide teennagel, een stinkende Ruben Nicolai (die snel snel wat water onder zijn armen uitsmeerde) en Tijl als rubber bord, werd het een geweldig feestje, maar toch geen dat ik ooit zou willen hebben.

Hoewel de show nog lang niet gedaan is na al dit, zal ik het hier maar bij houden. Wie er niet bij was heeft zeker iets gemist. Zo dacht ook half Nederland (of de in België wonende Nederlanders) hierover die massaal over de zaal verspreid waren. Gelukkig was hun creatieve input vééle beter dan die uit ‘t Antweirpse, want na een zoveelste parodie op Prins Laurent hadden we het wel al stilaan gezien. De Lama’s waren geweldig lachen en Patrick mocht dan wel van de Koningin Elisabethzaal houden, ik vind ze vele leuker in kleine Nederlandse zaaltjes…Voor wie nu denkt: ooh ‘wauw! Die wil ik zien!’, heb ik het jammere nieuws dat seizoen 2007 helaas achter de rug is op televisioneel gebied, maar op mijn dvd speler zijn we bij het einde nog lange niet